Przygotowaliśmy dla Was krótki przedprzewodnik do „7 samotności”.

Warto go przeczytać lub posłuchać przed obejrzeniem spektaklu.


Przesłuchaj w 4 minuty:


Przeczytaj w 3 minuty:

Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu zaprasza na spektakl „7 samotności” w reżyserii Roberta Wilsona i Charlesa Chemina. Scenariusz powstał na podstawie wierszy, baśni, prozy i dramatów Oskara Miłosza, który był litewskim poetą i dyplomatą. W wieku 12 lat przeprowadził się do Paryża. Czuł się Litwinem, ale pisał głównie po francusku. Był też dalekim krewnym Czesława Miłosza.

Robert Wilson był amerykańskim reżyserem i scenografem międzynarodowej sławy. „The New York Times” nazwał go „wybitną postacią teatru eksperymentalnego i odkrywcą możliwości, jakie dają na scenie czas i przestrzeń. Przekraczając teatralne konwencje, Wilson sięga po inne sztuki teatralne i wizualne, splatając je w spójną tkaninę obrazów i dźwięków”.

Przez spektakl prowadzi nas postać Poety, alter ego samego Miłosza, w którą wciela się Agnieszka Wawrzkiewicz. Poeta przywołuje w wyobraźni swojego sobowtóra, Don Juana. W tej roli Maciej Raniszewski.

Bohatera spotykamy w dwóch momentach jego życia. Młody Don Juan – postać z wczesnej twórczości Miłosza – chce zdobywać świat i jak najwięcej doświadczać. W późniejszym dramacie Miłosza szuka odkupienia. Sceny z obu utworów o Don Juanie przeplatają się w spektaklu. Wracają w nich pytania, które pojawiają się także w innych tekstach Miłosza, w tym w zbiorze wierzy pt. „7 samotności”.

  • Co się z nami dzieje, gdy tracimy kogoś bliskiego?
  • Jak przeżywamy samotność?
  • Jak zmienia nas świadomość, że nasze życie ma swój koniec?

Spektakl „7 samotności” składa się z kolejnych obrazów i fragmentów tekstów. Raz usłyszymy wiersz, innym razem znajdziemy się w zabawnym świecie baśni. Obok powolnych scen, pełnych ciszy i skupienia, pojawiają się momenty humoru.

W niektórych scenach język jest bardzo poetycki i trudno nadążyć za tekstem. Wielu widzów mówiło, że choć czasem umykał im sens słów, przyjemność sprawiało im oglądanie obrazów i odkrywanie ich znaczeń. Dla niektórych scenografia każdej części była jak osobne dzieło sztuki. Zdjęcia ze spektaklu pozwalają zobaczyć, co mieli na myśli.

W twórczości tego artysty ważną rolę pełnią niezwykle precyzyjne efekty świetlne i starannie dopracowana choreografia. Czasem prawie cała scena pogrąża się w ciemności, a światło wydobywa z niej tylko twarz postaci. Niekiedy aktorzy na długo zastygają w jednej pozie. Wtedy nawet uniesienie palca albo mrugnięcie okiem przyciąga uwagę. Można spokojnie śledzić ruch albo słuchać, jak muzyka zmienia nastrój sceny.

Część scen w „7 samotnościach” dzieje się w wolnym tempie. Pozwala to dostrzec szczegóły, które łatwo przeoczyć, gdy na scenie dużo się dzieje. Robert Wilson uważał, że w teatrze potrzebna jest cisza, zatrzymanie – wtedy widz ma czas na swoje emocje, refleksje czy po prostu chwilę zadumy.

„7 samotności” to jeden z ostatnich projektów Wilsona. Artysta zmarł w lipcu 2025 roku, przed premierą. Zdążył jednak przygotować reżyserię, scenografię i koncepcję oświetlenia.  Pracę nad spektaklem doprowadzili do premiery jego współpracownicy, wśród nich Charles Chemin, współreżyser i autor adaptacji tekstu. Przedstawienie powstało wspólnie z Narodowym Teatrem Dramatycznym w Kownie, a jego polska premiera otworzyła 30. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Kontakt. Spektakl trwa półtorej godziny, bez przerwy.


fot. Lucie Jansch

Newsletter

Dowiedz się pierwszy/a o nowym repertuarze

Zapisz się na nasz newsletter, aby bez problemu zarezerwować bilety. Wyślemy Ci też informacje o innych wydarzeniach, jak "Niedziela w Teatrze" czy zwiedzanie. Wysyłamy mailing maksymalnie 2 razy w miesiącu.