[:pl]
Bóg, codzienność i stara szafa
Jesteś pewien zawartości swojej szafy? Uważaj, możesz się zaskoczyć. Lepiej do niej zajrzyj. Bo może się okazać, że tak jak w sztuce Michała Walczaka, to właśnie tam, między płaszczami i kulkami na mole, ukrywa się Bóg. Dlaczego Walczakowski Bóg mieszka w szafie? Nie wiadomo. Tak jak nie wiadomo, czy zatrzymał się tam na zawsze, czy tylko na chwilę. To, co o nim wiemy na pewno, to to, że bywa zabawny i lubi pizzę z oliwkami. I że nigdy nie opuszcza szafy. Kiedy Bóg siedzi w swojej bezpiecznej szafie, na zewnątrz toczy się życie: trwają gorączkowe przygotowania do przyjazdu Jana Pawła II, których zagorzałą uczestniczką jest Kobieta Bardzo Wierząca, a para nastolatków – Kama i Adam – korzystając z okazji, jakim jest wyjście rodziców chłopaka na spotkanie z papieżem, przeżywa pierwsze miłosne uniesienia. Świat poza szafą boryka się z codziennymi problemami, podejmuje ważne decyzje, poszukuje stałych wartości, a także boskiej obecności, o której nie wie, że jest na wyciągnięcie ręki.
„Człowiek z Bogiem w szafie”, sztuka, która powstała w ramach konkursu na dramat inspirowany życiem i twórczością Jana Pawła II, ogłoszonego przez Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie jest refleksją na temat dziedzictwa papieskiego nauczania w życiu zarówno prywatnym, jak i zbiorowym jego rodaków. Niepozbawiona humoru, wpisana we współczesne ramy sztuka jest z jednej strony podjętym w sposób twórczy tematem tak obecności Jana Pawła II w życiu Polaków, jak i obecności Boga w życiu człowieka, z drugiej zaś – odrobinę żartobliwą powiastką o mieszkającym w szafie Bogu, który jest bliżej, niż myślimy. Walczakowski Bóg z szafy ukrywa się, bo może chce odpocząć i spokojnie porozmyślać. Może ucieka od ludzi i świata. A może po prostu siedzi tam, bo chce być blisko, zawsze pod ręką.
Piotr Kruszczyński – reżyser teatralny, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Poznańskiej i Wydziału Reżyserii warszawskiej Akademii Teatralnej. W latach 2002 – 2008 roku dyrektor artystyczny Teatru im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu. Jego teatralnym debiutem był spektakl dyplomowy „Fernando Krapp napisał do mnie ten list” Tankreda Dorsta zrealizowany w Teatrze Polskim w Poznaniu. W sferze jego zainteresowań znajduje się dramat współczesny, zarówno obcy, jak i polski. Oprócz tekstu Dorsta wystawił: „Świętego Mikołaja” Conora McPhersona, „Ogień w głowie” Mariusa von Mayenburga, „Niezydentyfikowane szczątki ludzkie i prawdziwą naturę miłości”Brada Frasera. Kruszczyński interpretował na scenie również polskich autorów: Sławomira Mrożka i Tadeusza Różewicza. Dwukrotnie na wałbrzyskiej scenie im. Szaniawskiego wystawiał sztuki Michała Walczaka: „Piaskownicę” i „Kopalnię”. Za realizację pierwszej ze sztuk otrzymał I nagrodę na 1. Ogólnopolskim Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych dla Dzieci i Młodzieży „Konteksty” w Poznaniu oraz nagrodę promocyjną im. Kazimierz Krzanowskiego za reżyserię przedstawienia na 39. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form „Kontrapunkt” w Szczecinie.
Michał Walczak – jeden z najciekawszych dramatopisarzy młodego pokolenia, reżyser teatralny.Jako dramaturg debiutował „Piaskownicą”, zabawną opowieścią skomplikowanych relacjach międzyludzkich, niemożności wypowiedzenia swoich uczuć i roli płci w postrzeganiu świata, jako reżyser – inscenizacją własnej sztuki „Podróż do wnętrza pokoju” będącej pokoleniowym portretem młodych ludzi. Walczak jest również autorem sztuk dla dzieci: „Smutnej królewny”, a także „Niestworzonej historii, czyli Ostatniego tatusia”, która została wystawiona na deskach Teatru im. Wilama Horzycy przez Gabriela Gietzky’ego. Laureat m.in. nagrody za tekst oryginalny za sztukę„Podróż do wnętrza pokoju” na 9. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej w Warszawie, europejskiej nagrody autorskiej za dramat „Pierwszy raz” podczas Heidelberger Stuckmarkt Forum Junger Autoren, II nagrody za sztukę „Człowieku z Bogiem w szafie”w konkursie na dramat inspirowany życiem, myślą i twórczością Jana Pawła II oraz nagrody ATEST za rok 2007 – Świadectwo Wysokiej Jakości i Poziomu Artystycznego dla przedstawienia „Ostatni tatuś” w jego reżyserii w Teatrze Lalka w Warszawie.
[:]
